گرامی باداول ماه مه روز جهانی کارگران

    دراول ماه مه ۱۸۶۶ فصلی تازه در جنبش کارگری جهان گشوده شد. روزیکه کارگران آمریکا در شیکاگو باهدف تحمیل اراده خود مبنی بر هشت ساعت کار روزانه بپا خاستند. در این روز تاریخی کارگران با غلبه برنیروهای سرکوبگر توانستند اراده طبقاتی خودرا بر علیه نظام سرمایه داری اعمال نمایند. از آن هنگام ؛ به رغم موانع متعددی که از سوی دنیای سرمایه داری ایجاد می شود ، کارگران سراسر جهان همه ساله دراین روز دست از کارمی کشند و باتظاهرات وپایکوبی خیابانی این روز را گرامی می دارند.

    برای کارگران ایران ، این روز صرفا یک روز تعطیل نیست ، اول ماه مه برای کارگران ایران ، روز همبستگی و وحدت مبارزاتی برعلیه رژیم جمهوری اسلامی ایران محسوب می گردد. علاوه برانگیزه بزرگداشت و همبستگی بین المللی ، کارگران ایران دراین روز برعلیه شرایط سخت دیکتاتوری، بیکاری ، بی حقوقی و صدهامصائب دیگر ناشی از حاکمیت جمهوری اسلامی ایران دست به تظاهرات می زنند. علی رغم تمام فریبکاریهای رژیم حاکم و برگزاری مراسم فرمایشی بنام کارگران ، هیچگاه کارگران آگاه و مبارز در این مراسم حضور نیافته اند.

    باگذشت بیش از بیست وهشت سال از سلطه دیکتاتوری مذهبی حاکم ، کارگران ایران هنوز فاقد هرگونه تشکل مخصوص به خود می باشند،هنوز برپایی تظاهرات و اعتصاب جرم محسوب می شود و کیفرزندان ، شکنجه و اعدام در انتظار کارگرانی است که برعلیه رژیم حاکم به ستیز برمی خیزند.

   هرروز که می گذرد بر وخامت وضعیت سیاسی - اقتصادی کارگران و عموم مردم ایران افزوده می گردد. علی رغم این شرایط طاقت فرسا، واقعیتهای بی چون و چرای کنونی ثابت می کند ، ثروت گروه کوچکی از سردمداران رژیم بطرزحیرت آوری فزونی یافته است. سطح زندگی اکثر آیت الله ها ، سرداران و فرماندهان سپاه پاسداران ، مأمورین علیرتبه ساواما ، وزرا و دیگر دست اندرکاران دولتی قابل مقایسه با هیچیک از اقشاراجتماعی نمی باشد. آنها به حدی در تجملات غرق شده اند که زبان ازبیان آن حقایق قاصراست. این شرایط درحالی روبه گسترش است که دم به دم بر فقر وفلاکت عمومی افزوده می شود و عامه مردم بی چیزتر می شوند.

    درچنین اوضاعی ، مسلما نفرت عمومی نسبت به رژیم جمهوری اسلامی ایران بیشترخواهد شد. بربسترچنین شرایطی، قطعا روحیه و افکار انقلابی ، افزایش اعتصابهای خودانگیخته و خیزشهای توده ای اجتناب ناپذیر خواهد بود. کاملا قابل تصور است که در اینگونه موارد، رژیم هیچگونه راه حلی راجز سرکوب و خشونت بیشتر در دستورکارقرارنخواهد داد.اگر چه تاکنون بقاء رژیم با تکیه بر سرکوب و خفقان میسر شده است اما نباید فراموش کنیم اعتصابات کارگری و خیزشهای گسترده توده ای را بطور دائم نمی توان با تکیه بر قدرت سرنیزه مهارساخت . در حال حاضرمردم ایران به حد کافی در مضیقه و فلاکت عمومی گرفتار آمده اند ، ارعاب و سرکوب نمی تواند بیش از این کارآیی از خود نشان دهد. در اقصی نقاط ایران تمام شواهد حکایت از آن دارد که مردم به ستوه آمده اند ، برای آنها چاره ای جز ستیز با رژیم باقی نمانده است. رژیم جمهوری اسلامی ایران این » بلا« را با روشهای کهنه نمی تواند دفع کند.

کارگران مبارز

    اکنون بیش از چهارسال از حمله نظامی آمریکا به کشور باستانی عراق می گذرد.  آثار شوم و پیامدهای ناشی از این قشون کشی قرون وسطائی امروزه بر زندگی مردم عراق آشکارا خودرا نشان می هد . درسایه اشغال عراق توسط آمریکا، اکنون شاهد تکه پاره شدن این کشورمی باشیم ، رواج فقر ، ناامنی و کشتار عمومی ازدیگر دست آوردهای »دمکراسی « صادراتی دولت بوش به عراق است . برای آمریکا و متحدینش اهمیتی ندارد که عراق به مناطق مختلف شیعه و سنی و یا کردنشین تبدیل شود. برای آمریکا مهم است که هریک از این تکه ها بصورت مستعمره جدیدی تنزل پیداکند تا آنها بتوانند منافع اقتصادی و سیاسی خودراتأمین نمایند. حمله نظامی آمریکابه عراق موجب شده است تا  سایر کشورهای عربی همجوار عراق نیز موضع ضعیف و پیشین خودرا در برابر مسائل منطقه ای از دست بدهند. این قبیل کشورها نظیر عربستان سعودی، کویت ، مصر ، اردن ، بیش از پیش به آمریکا وابسته شده اند واز لحاظ اقتصادی ونظامی بمراتب بیشتر از قبل زیر کنترل آمریکا قرار گرفته اند. از اینرو شرایط موجود باعث شده است تا رژیم جمهوری اسلامی ایران بیشتراز قبل داعیه رهبری شیعیان جهان را سردهد. این رژیم درپناه نیاز اقتصادی و سیاستهای مماشات طلبانه اتحادیه اروپا، مدتهاست به بلند پروازیهاو ماجرا جوئیهای نظامی روی آورده است.

    دست یابی به علوم جدیدو تکنولوژی هسته ای ، درعین حال که حق هرکشوری است اما در کشورما این علم نیز مورد سوء استفاده حاکمان قرار گرفته است . به گواهی تاریخ ، از دیر باز ایرانیان نقش بزرگی در پیشرفت علم و دانش بشری ایفاء نموده اند.این نقش را نه می توان به نبوغ شاهزادگان و کشورگشایان گذشته نسبت داد ونه به آیت الله هایی که امروز برای بقاء حکومتشان  بساط عصر جاهلیت را تحت لوای حکومت اسلامی گسترده اند. رژیم جمهوری اسلامی ایران دست یابی به سلاح هسته ای را برای ترساندن کشورهای عربی و اسرائیل مورد سوء استفاده قرار داده تا از این طریق هژمونی خودرا بعنوان یک قدرت منطقه ای به کشورهای عربی تحمیل کند. اگر جز این حقیقت است ، در کجای دنیا دیده شده است که رئیس جمهوریک کشور هرروز روستائیان مناطق محروم و تحت فشار اقتصادی را گردآورد تا با گزافه گویی پیرامون چند هزار سانتریفیوژ که خود نیز بدرستی مورد مصرف آنرا نمی داند توده مردم را در حالت بسیج نگهدارد؟! این حقایق ثابت می کند رژیم جمهوری اسلامی ایران دنبال تشدید بحران است تا بتواند درداخل ایران به مهار نارضایتی ها بپردازد و در عرصه خارجی خودرا قدرت منطقه ای جا بزند. این قبیل ماجرا جوئیها هیچگونه مشکلی را از کارگران  و سایر اقشار اجتماعی ایران حل نمی کند . پیشرفت علم و روند دست یابی به تکنولوژی هسته ای هیچ ربطی به : تشدید دیکتاتوری ، حمله به زنان ، دستگیری معلمین و به زندان افکندن آنها ، عدم پرداخت حقوق کارگران و در یک کلام بی حقوقی مردم ایران ندارد. برای برون رفت از این وضعیت ناهنجار باید تلاش خودرا بر محور اتحاد و همبستگی در جهت سرنگونی رژیم جمهوری اسلامی ایران متمرکز سازیم . روی سخن ما با آن قبیل جریانات سیاسی - اجتماعی ، شخصیتهای سیاسی ، زنان و مردان کارو کوشش و مبارزانی است که تا نیل به پیروزی و درهم شکستن قدرت رژیم دیکتاتوری - مذهبی حاکم از هیچ فداکاری دریغ نمی ورزند.

زنده باد همبستگی بین المللی کارگران

سازمان چریکهای فدایی خلق ایران

یازده اردیبهشت ۱۳۸۶- اول ماه مه ۲۰۰۷


A.C.P- Postfach 12 02 06-60115 Frankfurt am Main-Germany-Fax: 00-49-221-170 490 21

 Web Site: http://www.iranian-fedaii.de   E-Mail: organisation@iranian-fedaii.de