مرگ خامنه ای

مرگ یک دیکتاتور، یا آغاز رویارویی با میراث استبداد

دیکتاتورها با این تصور زندگی میکنند که قدرتشان جاودانه است؛ اما تاریخ بارها ثابت کرده است که هیچ قدرتی ابدی نیست. آنچه ماندگار میشود، خاطره رنج و محنتی است که برای مردم بر جای گذاشتهاند.

اگر چه مرگ علی خامنه ای موجب شادی مردم و پایان زندگی خودکامه او گردیده است؛ اما این به معنای پایان رنج مردم ایران نیست. آنچه پس از خاموش شدن صدای حاکم مستبد باقی مانده، کشوری است زخمی، مردمی خسته و نسلی که سالها بهای سنگین تصمیم های فردی حکمرانی و اقتدارگرایانه اورا پرداخته اند.

تاریخ بارها ثابت کرده است سقوط یا مرگ رهبران مستبدهرچند می تواند فصل جدیدی در حیات سیاسی کشور بگشاید، اما مشکلات ناشی از سلطه دیکتاتور همچنان بر دوش یک یک مردم سنگینی خواهد کرد. میراثی که بعد از مرگ خامنه ای برجای مانده است کشوری است با: شکاف های اجتماعی عمیق، اقتصادی ویران، فرار نخبگان، زندانهای مملو از انقلابیون و مبارزین، تداوم سرکوب، شرایط جنگی ، محرومیت های اجتماعی و در یک کلام دیکتاتوری و ارعاب.

ساختار رژیم دیکتاتوری - مذهبی ایران بر ترس ، خشونت و سرکوب استوار است
تمام حکومتهای دیکتاتوری، صرف نظر از ایدئولوژی یا شعارهای فریبنده ای که با آن به قدرت میرسند، معمولاً از الگوی مشترکی پیروی میکنند. در اینگونه نظامها، قدرت سیاسی در دست یک فرد یا گروهی محدود از خودیها متمرکز میشود و همه نهادهای مردمی از معنی تهی می شوند. همانطور که از بدو روی کار آمدن رژیم جمهوری اسلامی ایران شاهد آن هستیم.

از ویژگیهای این نوع دیکتاتوری کنترل اطلاعات و رسانه های کشور می باشد؛ آزادی بیان به امری محال بدل می شود وتصویری یکجانبه از واقعیتهای جامعه ارائه می شود. در چنین وضعیتی حقیقت جای خودرا به روایت های رسمی حکومتی می دهد و مردم بطور کلی به حساب نمی آیند. تمرکزقدرت حکومتی در ۴۷ سال گذشته ابتدا در دست خمینی، سپس خامنه ای با عده ای بعنوان هسته مرکزی رژیم، سیستم را به یک دیکتاتوری عنان گسیخته تبدیل کرد؛ تا جائي که آنها خودرا فراتر از قانون معرفی می کنند. سردمداران رژیم حلقه ای از نزدیکان خودرا به قدرت گمارده اند وچنان سرمست قدرت شده اند که خودرا نماینده خدا بر روی زمین معرفی می کنند.

نزدیک به ۵ دهه است سیستم جمهوری اسلامی ایران با تکیه بر تجارب دیکتاتوری محمدرضا شاه برای حفظ قدرت؛ ایران را با ابزار سرکوب و توسط دستگاههای امنیتی و نظامی اداره می کند. در رژیم دیکتاتوری سلطنتی، شاه شخصیتی استثنایی و نجات بخش معرفی می شد؛ درجمهوری اسلامی رهبربعنوان امام و فرستاده خدا. در هر دو سیستم وفاداری به شاه و رهبر بعنوان سر سپردن به قانون تبلیغ و ترویج می شود و افراد مخالف این حیله گری به شدیدترین وجه کیفر داده می شوند.

تاریخ نشان داده است پایان یک دیکتاتور، پایان مشکلات جامعه نیست؛ بلکه آغاز فرآیندی دشوار برای بازسازی نهادهای مستقل، احیای اعتماد عمومی برای ایجاد طرحی نو، استقرار حاکمیت قانون ونظامی به واقع دمکراتیک در جامعه است. آیندهای پایدار زمانی شکل میگیرد که قدرت نه در اختیار یک فرد، بلکه در چارچوب قانون، مسئولین پاسخگو و مشارکت آزادانه خلقهای سراسر ایران در سرنوشت خویش فراهم شود.

ایران، بیش از هر چیز، به آیندهای نیاز دارد که در آن هیچ فردی فراتر از قانون نباشد و هیچ نسلی ناچار نشود هزینه جاه طلبی دیکتاتورها را بپردازد. پایان یک دیکتاتور، اگرچه میتواند نمادی از پایان یک دوره تلقی شود اما پایان واقعی زمانی فرا میرسد که آزادی، عدالت اجتماعی، توسعه و کرامت انسانی جایگزین ترس، سرکوب و بیاعتمادی شوند.
از اینرو در نهایت، آنچه در حافظه مردم ایران ماندگار میشود، نه مرگ خامنه ای بعنوان یک دیکتاتور، بلکه میراثی است که جز رنج ، فقر، انزوا و فرصت های از دست رفته برای مردم ایران چیز دیگری به ارمغان نیاورده است. شکاف کنونی بین دو جناح اصولگرا و اصلاح طلب وآغاز رویارویی، چیزی نیست جز دعوا بر سر حفظ یک نظام دیکتاتوری - مذهبی.

هیچ ملتی با مرگ یک دیکتاتور آزاد نمیشود؛ آزادی آن روز آغاز میشود که قانون بر قدرت چیره گردد، حقیقت بر تبلیغات و دروغپردازیها پیروز شود و شهروند، خود را صاحب کشور بداند، نه رعیتِ حکومت.

به نظر می رسد ایران پس از مرگ خامنه ای نه به آلمان پس از نازیسم، نه اسپانیای پس از فرانکو ونه به شیلی پس از پینوشه شباهت دارد. چشم انداز پیش رو کماکان سلطه دیکتاتوری از یکسو و تداوم مبارزه مردم در جبهه داخلی با میراث خواران خامنه ای و صدالبته درعرصه بین المللی با امپریالیسم جهانی خواهد بود. برای عبور از این شرایط ناهنجار راهی جزاتحاد و همبستگی باقی نمانده است. استبداد از تفرقه نیرو میگیرد، اما آزادی از همبستگی زاده میشود. اگر امروز دست در دست یکدیگر نگذاریم، فردا نیز تاریخ همان درس دیروز را تکرار خواهد کرد.

سازمان چریکهای فدایی خلق ایران
۱۵ تیر ۱۴۰۵ - ۶ جولای ۲۰۲۶