حمله به مدرسه دخترانه میناب با ۱۶۵ کشته و حمله به سالن والیبال دختران لامرد با ۲۰ کشته و صدها مراکز مشابه دیگر ثابت کرد: بزرگترین ابرقدرت دنیا، بزرگترین دروغگو و بزرگترین آدمکش دنیاست
این رخدادهای فاجعهبار درکنار سایر بمبارانهای روزانه مردم ایران که تاکنون جان صدها نفر را گرفته؛ بیش از هر چیز نشاندهندهی شکست نظم نوین جهانی و فروپاشی آن ادعاهای «درخشان» دربارهٔ دفاع از «حقوق بشر و دمکراسی» است. درروزگاریکه قرار بود مدارس به مکانی برای یادگیری و رشدو پرورش نوجوانان باشد به میدان قتل عام بدل میشود و سالنهای ورزشی که محل بازی و شادی دختران است به گورستانی از امیدها تبدیل میگردد، دیگر نمیتوان بر طبل شعارهای بشردوستانه کوبید و حقیقتهای تلخ را نادیده گرفت.
این حوادث، تنها آینهای کوچکی است از آنچه مردم کشورهای ضعیفتر دهههاست تجربه میکنند: مداخلات نظامی، حمایتهای پنهان از رژیمهای مستبد یا گروههایی که حقوق مردم را لگدمال میکنند و روایتسازیهایی که برای توجیه اقدامات جنایتبار به کار گرفته میشود. هر بار که رسانهها و نهادهای بینالمللی سکوت میکنند یا با روایتهای یکجانبه حقیقت را تغییر میدهند، هزینهاش را کودکان و خانوادههایی میپردازند که جز آرزو برای آیندهای بهتر هیچ ندارند.
همان قدرتهایی که اکنون برسر دانش آموزان و ورزشکاران بمب می ریزند، طی ۴۷ سال گذشته بخاطر بازار پرسود ایران با همین رژیم دیکتاتوری- مذهبی حاکم تجارت کردند و بر کشتارصدها هزار مبارز ایرانی توسط همین حکومت چشم فروبستند.
تا زمانی که قدرتها بتوانند با دروغ، سانسور و سیاست بازی حقیقت را مخدوش کنند، خون بیگناهان بهعنوان هزینهای پذیرفتهشده برای منافع سیاسی و اقتصادی آنها تلقی خواهد شد.
ما بهعنوان جامعهای که خواهان عدالتیم، نباید اجازه دهیم این قربانیان فراموش شوند. نامشان باید گفته شود، علتها بررسی شود و از بازگشت چنین فجایعی جلوگیری گردد. سکوت در برابر جنایت، همدستی با جنایت است؛ و هر صدایی که علیه دروغ و خشونت بلند نشود، در کنار عاملان پلیدی ها قرار می گیرد.
سازمان چریکهای فدایی خلق ایران
۱۲ اسفند ۱۴۰۴- ۳ مارس ۲۰۲۶
بخشی از اخبار و مقالات قدیمی
