گرامی باد سی و سومین سالگرد قیام بهمن ۱۳۵۷ و چهل ویکمین سالگرد حماسه سیاهکل

گرامی باد
سی و سومین سالگرد قیام بهمن ۱۳۵۷ و
چهل ویکمین سالگرد حماسه سیاهکل

از هنگامیکه چریکهای فدایی خلق ایران دلاورانه به پاسگاه ژاندارمری سیاهکل حمله ورشدند و ضربت نیرومندی بر پیکر رژیم شاهنشاهی ایران وارد ساختند چهل و یکسال می گذرد.درآن هنگامه تاریخی نبرد قهرآمیزفدائیان خلق برعلیه رژیم دیکتاتوری شاه سرآغازجنبش نوین کمونیستی ایران شد وشور مبارزه برعلیه استبداد سلطنتی را دراقشار مختلف اجتماعی برانگیخت.
دربهمن ماه ۱۳۵۷ خیزش سراسری توده های مردم به اوج رسید و در شرایطی که کارگران ، زنان، دانشجویان ، دانش آموزان و عموم زحمتکشان ایران با انگیزه استقرار دمکراسی ، رژیم سلطنتی را ساقط کردند قیام باشکوه آنان به پیروزی نیمه کاره مبدل شد. رژیم شاه سرنگون شد ولی تمام ارگانهای سرکوبگرقبلی در یک زدوبند پنهانی بین امپریالیسم آمریکا و آیت الله خمینی دست نخورده به حاکمان جدید سپرده شد تا آنان بتدریج حکومت مطلقه مذهبی خودرا برقرارسازند.

پس از روی کار آمدن رژیم جمهوری اسلامی ایران به همان نسبتی که فشار بر طبقه کارگر ، زنان، دانشجویان ، خلقهای تحت ستم و عموم مردم ایران وارد گردید، بتدریج آزادیهای بدست آمده از آنان باز ستانده شد. اعتصابهای سراسری کارگری ، دانشجویی وعمومی مردم که نقش اصلی را در سرنگرنی رژیم شاه ایفاء نمود، بلافاصله در حکومت اسلامی منسوخ گردید و شورشهای آزادیخواهانه خلقهای تحت ستم از کردستان تا ترکمن صحرا واز آذربایجان تا بلوچستان سرکوب شد.

با وجودیکه رژیم جمهوری اسلامی ایران ابتدا جرأت نکرد تمام آزادیهای اجتماعی را بازستاند اما درقدم اول تمام سازمانهایی را که در سرنگونی رژیم شاه نقش جدی داشتند غیر قانونی اعلام کرد، رفته رفته تمام نهادهای برآمده از قیام ۵۷ را باپوشش و محتوی اسلامی به کنترل خود درآورد. کلیه وعده وعیدهایی را که خمینی درجریان قیام مبنی برشکوفایی اقتصادی و آزادیخواهی داده بود به فراموشی سپرد و قوانین جدیدی بدون انتخابات آزاد و مشارکت مردم وضع گردید. درتکمیل اهداف ارتجاعی رژیم دیکتاتوری - مذهبی حاکم ، اجرای قوانین جدید به سرمایه داران بازار، احزاب اسلامی، نیروهای حزب الله ، باندهای سیاه حکومتی و دریک کلام چاکران و خادمان نوپای اسلامی سپرده شد.

طی سی و سه سال حکومت اسلامی جریانات مختلف مذهبی در سرکوب توده های مردم نقش آفرین بوده اند. اگرچه درجریان تصفیه های درونی بخشا از قدرت سیاسی کنارزده شدند. جریاناتی نظیر نهضت آزادی ، جریان «اصلاح طلب» به رهبری محمد خاتمی ویا «جنبش سبز» به رهبری میرحسین موسوی و کروبی سالیان متمادی در زمره سرکوبگران بنام مردم ایران بوده اند. کیست که نداند میرحسین موسوی هشت سال نخست وزیر خمینی و از آمران و عاملان اصلی سرکوب نیروهای انقلابی در دهه شصت بوده است؟ کیست که نقش محمد خاتمی در بازرسی هفتگی از زندانهای رژیم و گزارش مستقیم آن به خمینی را از یاد برده باشد وهشت سال دوره ریاست جمهوری اش در دفاع از رژیم جمهوری اسلامی ایران را به فراموشی سپرده است؟ چه کسی می تواند سیطره ده ها ساله مهدی کروبی بر مجلس رژیم و بنیاد پول آور مستضعفین و نقش آمرانه وی را در دوام و قوام این رژیم ضد بشری فراموش کند؟

از هنگامیکه جریانات فوق توسط جناح «اصولگرا» به رهبری خامنه ای از حکومت رانده شده اند ، دول غرب عناصر وابسته به آنان را در پناه خود مورد حمایت قرارداده ، بی مناسبت و با مناسبت از آنها بعنوان نیروی اپوزیسیون و آلترناتیو آینده ایران یاد می کنند. دولتهای امپریالیستی تلاش می کنند با دراختیار گذاردن وسایل ارتباط جمعی و سپردن تریبونهای بین المللی به فعالین سابق رژیم سلطنتی، «جنبش سبز» و طرفداران این طیف ، آنهارا بعنوان اپوزیسیون اصلی در اذهان عموم معرفی کنند.همان سیاستی که در افغانستان به تأسیس «لوئی جرگه» انجامید و در کشورهای عربی تحت عنوان «بهارعربی» به اجرا درآمده است.

با وجودیکه هر روز بر وخامت اوضاع اقتصادی و اجتماعی مردم افزوده می گردد، درحالیکه اختلافات آشکار بین دوجناح «اصولگرا» به رهبری خامنه ای و احمدی نژاد می رود تا به یک ستیز رو در رو بیانجامد، در شرایطی که تحریمهای اقتصادی بر اوضاع نابسامان جامعه افزوده است ، اما سران رژیم شرمی ندارند تا با اظهارات سخیفانه و بلند پروازیهای نظامی بخاطر دوام بیشتر حکومت اسلامی، ایران را به ورطه قحطی و بی چیزی بیشتر بکشانند.

تحرک چند هفته گذشته نیروی دریایی آمریکا درآبهای خلیج فارس و تنگه هرمز ثابت کرد، ادعاهای سران رژیم مبنی بربستن تنگه هرمزو اعمال اقتدار دراین خطه آبی بلوفی بیش نیست . هنگامیکه چهارهفته پیش ناوگان آمریکا بدون اجازه ایران از تنگه هرمز گذشت و برای چندمین بار به رفت وآمد دراین آبراه پرداخت ، ابتدا سران رژیم با انتشار عکسی ، اعلام کردند « ما ناوگان آمریکا در خلیج فارس را تعقیب کردیم» ! و سپس از زبان فرماندهان سپاه پاسداران نظیر پاسدار سلامی جانشین فرمانده کل سپاه اعلام شد «حضور آمریکا در خلیج فارس تازگی ندارد»؟!

مصائبی که طی سی وسه سال حکومت اسلامی بر مردم ایران تحمیل شده است مارا وا می دارد تا ازپیروزیهای گذشته در برابر رژیم سلطنتی و شکستهای بعدی درس آموزیم. تجارب گذشته ثابت کرده است بدون مشارکت عملی کارگران وعموم زحمتکشان ایران حکومت دیکتاتوری ساقط نخواهد شد. تنها مبارزه مشترک و میلیونی توده مردم است که می تواند ارکانهای اقتصادی - سیاسی و نظامی رژیم را درهم شکند و سران رژیم را به تسلیم وادارد.تجربه فروپاشی رژیم پهلوی ثابت می کند کاهش قدرت حکومتی و یا کنار نهادن رهبران رژیم کافی نیست. مادامکه نهادهای سرکوبگر رژیم نظیر سپاه پاسداران ، بسیج ، ارتش ، پلیس ، دستگاه اطلاعات و بوروکراسی منهدم نشده است ، این نهادهای ضدمردمی دراختیار هر حکومت جدیدی قرار گیرد باز هم برای بازستاندن دست آوردهای انقلاب مورد بهره برداری قرار خواهد گرفت. به کف آوردن دمکراسی و آزادی فقط با واژگون کردن تمام ارگانهای سرکوبگر رژیم و انتقال آن به مردم میسر است. دنیای غرب به شدت مخالف این سیاست است و ترجیح می دهد فقط دیکتاتورها را عوض کند. سیاستی که اکنون دولتهای غرب در باره ایران پیش گرفته اند تکرار سناریوی گذشته است. آنها درنظر دارند عناصری نظیر احمدی نژاد و خامنه ای را کناربزنند، آنگاه با کمک رسانه های تبلیغاتی و فریب اذهان مردم، مهره های مذهبی دیگری را با ترکیبی از عناصر سلطنت طلب و لیبرال به مردم ایران تحمیل کنند.

تجارب عینی مبارزات سه دهه گذشته ثابت می کند افزایش وخامت روزافزون سیاسی - اجتماعی مردم کفاره عدم سرنگونی کامل رژیم سلطنتی گذشته است. این ضعف انقلاب گذشته بوده که رژیم پهلوی بطور تام وتمام سرنگون نشد و اکنون تاوان گرانبار آنرا با تحمل یک رژیم دیکتاتوری - مذهبی می پردازیم.استبداد مذهبی حاکم تاکنون به حد کافی مردم را درتنگنا قرار داده و آنانرا برعلیه خود شورانده است. از اینرودرک مردم از حکومت مطلقه مذهبی و مخالفت آنان کاملا آگاهانه است. درچنین وضعیتی نیروهای انقلابی ومبارز وظیفه مندند تا آنانرا به سوی یک فروپاشی کامل و استقرار یک حکومت مردمی سوق دهند.

در سالهای گذشته بلندگوهای غرب و جریانات رانده شده از حکومت تلاش دارند وانمود سازند همه مردم ایران بطور یکسانی برای یک نوع آزادی تلاش می کنند، همه مردم فقط خواستار برکناری حاکمان فعلی می باشند، درحالیکه چنین نیست. مروری هرچند کوتاه بر گذشته و عملکرد جریانات مدعی دمکراسی این مه غلیظ را کنارمی زند وعکس این ادعا را ثابت می کند. اظهارات آشکار و مساعی سران «جنبش سبز» و «اصلا ح طلب» درمورد حفظ رژیم جمهوری اسلامی و حتی ولایت فقیه نوع «آزادیخواهی» آنهارا که چندان تفاوتی با رژیم فعلی ندارد ثابت می کند. مطالبات سلطنت طلبان ونوع حکومتی را که آنان با کمک و پشتیبانی امپریالیستها برای آینده ایران در نظر گرفته اند نوع دیگری از «دمکراسی خواهی » آنانرا معرفی می کند. درحالیکه سرسختی طرفداران طبقه کارگر و عموم زحمتکشان ایران برای واژگونی رژیم حاکم و انهدام ماشین دولتی نوع دیگری از دمکراسی را جانبداری می کند.از اینروبا توجه به واقعیتها ، نیروهای انقلابی و دمکرات لزوما بایستی متحد شوند و دربرابر جریاناتی که آشکارا تلاش دارند با کمک دول امپریالیستی مسیر مبارزات مردم را به کجراه بکشانند ایستادگی کنند.

مخالفتهای فزاینده مردم با تداوم رژیم جمهوری اسلامی از یکسو، گسترش بحران سیاسی - اقتصادی ، دزدیهای سه هزار میلیاردی ، فرار دست اندرکاران رژیم و تهدیدهای ناشی از حمله خارجی به مراکز هسته ای از سوی دیگر، سران رژیم را بیش از پیش درمقابل یکدیگر قرار داده است. سردمداران رژیم می کوشند با عمده کردن مسائل خارجی و دخالت در امور کشورهای عربی ضعف داخلی خودرا بپوشانند. درحالیکه احمدی نژاد رهبر را نفی می کندوادعا می کند در انتخابات پیش رو تکلیف انقلاب راروشن می کند، خامنه ای ناتوان از کنارزدن احمدی نژاد منتطر است تا هنگام انتخابات بهانه ای برای حذف رقیب پیدا کند.آنچه کاملا آشکار است، این انتخابات به هر کیفیتی انجام شود و برنده آن هر جناحی از حکومت اعلام شود، مردم هیچگونه نقش ومنافعی در آن ندارند. از اینروتحریم انتخابات فرمایشی پیش رو تنها برخورداصولی است که می تواند به جهانیان ثابت کند این رژیم هیچگونه پایگاهی درمیان مردم ایران ندارد و تنها راه نجات از این وضعیت فلاکت بار سرنگونی تام و تمام آن است.

سرنگون باد رژیم جمهوری اسلامی ایران
برقرار باد جمهوری دمکراتیک خلق
گرامی باد خاطره رفقای رزمنده قیام و سیاهکل
زنده باد سوسیالیسم
سازمان چریکهای فدایی خلق ایران
۱۹ بهمن ۱۳۹۰-۸ فوریه ۲۰۱۲